Lasserskwalificatie of lasmethodekwalificatie: wat is het verschil?
Ze worden nog weleens door elkaar gehaald. De ene zegt iets over de lasser, de andere over de manier van lassen; voor werk onder een norm heeft u beide nodig.
Een lasmethodekwalificatie (LMK) bewijst dat een bepaalde manier van lassen een deugdelijke las oplevert: dit proces, op dit materiaal, in deze dikte, met dit toevoegmateriaal en deze instellingen. Dat wordt aangetoond met een proefstuk dat wordt beproefd — vaak tot het kapotgaat — en vastgelegd in een kwalificatierapport. Uit dat rapport worden de lasmethodebeschrijvingen geschreven waarmee de werkvloer werkt. Een lasserskwalificatie (WPQ, LK; ook lascertificaat of lasserscertificaat genoemd) bewijst iets anders: dat een bepaalde lasser die manier van lassen beheerst. Ook dat gaat via een proefstuk, maar de vraag is nu niet "werkt de methode" maar "kan deze man of vrouw het".
Waarom u beide nodig heeft
Een lasser legt zijn proef af op een lasmethodebeschrijving — een definitieve, of een voorlopige die nog gekwalificeerd moet worden. De methode hoeft dus niet eerst gekwalificeerd te zijn. Maar voor productiewerk onder een norm heeft u beide nodig: een gekwalificeerde lasmethode die bewijst dat de las voldoet, en gekwalificeerde lassers die bewijzen dat zij hem zo kunnen maken. Een lasserscertificaat zonder gekwalificeerde methode voor het werk dekt bij een audit niets af. In de praktijk gaat het regelmatig mis: een bedrijf laat zijn lassers certificeren omdat de klant om "papieren" vraagt, en ontdekt bij de audit dat er voor het werk dat zij doen geen gekwalificeerde methode bestaat.
Het geldigheidsgebied: waar het meestal misgaat
Beide kwalificaties gelden niet voor "lassen" in het algemeen, maar voor een afgebakend gebied: proces, materiaalgroep, dikte, positie, soort verbinding. Een lasser die is gekwalificeerd voor MAG-lassen op dun plaatwerk in de gemakkelijke posities, mag daarmee niet automatisch een dikke kolom staand lassen. "Hij heeft zijn papieren" is dus geen antwoord op de vraag of hij dít werk mag doen. Het antwoord staat in de kleine lettertjes van het certificaat, en die leest bijna niemand — totdat de auditor het doet.
Een voorbeeld dat wij vaker tegenkomen dan u zou denken: een staalbouwer met keurige lasserscertificaten krijgt een opdracht in een zwaardere uitvoeringsklasse, met dikker materiaal en meer staande naden. Niemand kijkt naar de geldigheidsgebieden. Bij de audit blijkt dat een groot deel van het werk formeel is gelast door lassers die daar niet voor gekwalificeerd waren. Het laswerk was waarschijnlijk prima; aantonen kunt u het niet meer.
Wat u moet regelen
- Een overzicht van uw gekwalificeerde lasmethoden, met per methode het geldigheidsgebied.
- Per lasser een overzicht van zijn kwalificaties — en, belangrijker, van wat daarbuiten valt.
- Bij elke nieuwe opdracht de vraag: hebben wij hiervoor een methode, en wie mag hem lassen? Vóór de offerte, niet erna.
- Iemand die dit bewaakt. Dat is een taak van de lascoördinator, niet van de map.
Weet u van elke lasser, zonder de map te pakken, binnen welke lasmethoden hij mag werken? Zo niet, dan is dat de eerste vraag om te beantwoorden. Hoe wij lasmethode- en lasserskwalificaties organiseren, leest u bij de dienstlijn lasprocedures en lasserskwalificaties.
Ziet u een fout in deze tekst? Laat het ons weten via het contactformulier.

Lasprocedures en lasserskwalificaties
Van scope en proefstuk tot certificaat en dossier — voor methoden én lassers
